Dit is mijn resultaat. Klik voor de werkelijke grootte.

Samen met mijn vader en zusje hebben we dus een dagje Breda gedaan. Het was erg gezellig, leuk om weer eens een dagje met elkaar op te trekken, leuke terrasjes gehad en natuurlijk veel rondgelopen in de binnenstad. We waren er pas rond twee uur ’s middags en opzich viel het aantal roodharigen wel mee. Het waren er zeker wel vele malen meer dan gemiddeld, maar ik had er eigenlijk nog meer verwacht. Ik denk ook dat het bij de fotoshoot rond 12u zijn hoogtepunt heeft gehad en het daarna wat is afgezwakt.

Het was leuk om de roodhaar-dichtheid ineens zo omhoog te zien schieten, maar ik had niet echt het gevoel van verbondenheid wat ik wel had verwacht. Er komen zelfs mensen uit het buitenland (Amerika, Groot-Brittannië, Argentinië, Zuid-Afrika, Ierland en Mexico) voor dit event, dus ik had verwacht dat er in het geheel meer gezamenlijke activiteiten zouden zijn geweest. De dag bestond echter uit allerlei losse activiteiten; Modeshows, fotoshoots, massages (huh?), make-up stands, lezingen (wel interessant), workshops (totaal irrelevant tot rood haar) en een kunst-tentoonstelling welke in mijn ogen ook vrij weinig te maken had met het roodharig zijn.

Al met al voelde het voor mij dus als allemaal losse activiteiten welke niet eens altijd met het thema van de dag te maken hadden. Ik miste het eenheids-gevoel en voelde me dus eigenlijk niet echt aangesproken. Jammer maar helaas. Uiteindelijk toch een hele leuke dag gehad, maar niet vanwege het evenement.

Misschien een leuke uitdaging om te kijken of ik met de organisatie in contact kan komen en volgend jaar mijn input vanuit Experience Branding toe kan passen op het event.

Dit filmpje gaf mij het gevoel alsof ik echt in die kamer stond en er rond mij van alles gebeurde. Het geluid in het filmpje is erg rauw, organisch en natuurlijk, waardoor het best realistisch aanvoelt. Ik werd er in elk geval helemaal ingezogen.

Tip: Check het filmpje op YouTube om het in fullscreen te kunnen zien. Dan komt het stukken beter over.

Nadat ik wat tweets had gelezen vond ik het erg tof om te zien hoe ze op elkaar in spelen. Er is goed nagedacht over de inhoud van de tweets en er wordt een leuk, kloppend maar ook oprecht verhaal neergezet. Ik ben jaren lang abonnee geweest van de Donald Duck en ik krijg echt het gevoel alsof de echte karakters op twitter zitten.

Ze interacteren alleen met elkaar, iets wat aan een kant het concept heel sterk maakt. Aan de andere kant kan ik me heel goed voorstellen dat je als jonge lezer (of welke leeftijd dan ook) wel eindelijk eens wat contact wilt kunnen hebben met je favoriete karakters.

Dus een heel tof concept en ik volg ze graag, maar het zit wel in de “staging”-fase van een experience. Ik ben benieuwd hoe sterk de beleving wordt wanneer ze meer richten op de “co-creatie”-fase.

Ziehier de Duckstad twitterlist; http://twitter.com/DonaldDuckNL/duckstad

Afgelopen week kreeg ik een friend request op Facebook van een oude kennis van mijn moeder. We hebben een tijd terug sinds lange tijd weer contact met elkaar gehad en dat was erg leuk, dus ik accepteerde het verzoek. Al bladerende door een foto-album van haar stuitte ik op de foto die je hier ziet. Zodra ik deze foto zag schoten er ineens weer allemaal gedachten en gevoelens door mij heen.

Zo’n 8 jaar geleden vierden wij oud & nieuw bij deze mensen. Dit was in de stad (terwijl ik uit een dorp kom) en het was een grote beleving voor mij (zoveel vuurwerk!). Alles was leuk en gezellig totdat mijn hond ineens spoorloos verdwenen was. Door al het vuurwerk was hij geschrokken en waarschijnlijk ergens naar toe gevlucht. Na veel zoeken en roepen konden we hem niet vinden en ik was werkelijk ontroostbaar. De reden waarom deze afbeelding me er aan herinnerd is omdat ik daar op een bank zat waarnaast dit schilderij hing. Ik kan me ook opeens het complete gesprek herinneren wat ik op dat moment had met iemand die me wilde troosten en me probeerde aan iets anders te laten denken door over het schilderij te praten.

Toch gek, dat 1 foto een hele avond aan herinnering terug kan brengen. Het is niet dat ik de herinnering ooit vergeten ben, maar ik vraag me dan af of ik er ooit aan had teruggedacht als ik deze foto niet tegen was gekomen. Overigens kwam mijn hondje toen uren later vrolijk dartelend naar het huis terug gelopen… De hond.

Ik wil niet teveel verklappen dus check it out yourself: http://www.vimeo.com/9194146

In the past week I also downloaded the trial for Max/MSP, an interactive graphical programming environment for music, audio, and media. I’m definitely going to experiment with this program and learn as much about this type of sound-creation as possible.

Another thing I encountered today was Sonoflash. They offer Flash Components which you can use and modify with some parameters. In my opinion a great way to bring this concept to some working applications.

When the Multitouch Wall that my roommate and me are building is finished my first mission will be to make something like Brian Eno’s Bloom app for our nice big screen! Stay tuned!